Tom, 5 maart 2010
Zuid-Afrika , Stellenbosch 40°

Het Baarmoedergevoel

Kijk hier, het duurt ff maar dan heb je ook wat, het eerste verhaal van Tom in Zuid-Afrika! Ik ben niet opgegeten door een haai of ontvoerd door een of andere “gang”, verre van dat zelfs: ik ben gewoon alive and kicking hier in STELLENBOSCH! Ik zit hier nu een week of 7 en in die 7 weken kreeg ik steeds vaker de vraag aan de andere kant van de telefoon “wanneer er nou eens wat op die site komt”. En terecht natuurlijk, het werd de hoogste tijd, bij mij begon het ook steeds heviger te knagen (dat gevoel), maar je weet, zoals dat gaat, komen dingen er soms niet van, en dan opeens wel, en dat is dus nu! Het is een wat lange periode om per gebeurtenis te verslaan dus daar moest ik maar niet aan beginnen, om te voorkomen dat de meeste geïnteresseerden (dat neem ik tenminste aan, als je al de moeite hebt genomen helemaal naar deze website te surfen dan val je in die categorie, of je nou wil of niet. Het kan echter natuurlijk zijn dat je hier per ongeluk bent beland, haak dan nu af, nu het nog kan) nu alweer kwijt te raken. Dus probeer ik hieronder slechts een overzicht te schetsen hoe het is en wat je doet wanneer je 7 weken in Stellenbosch verblijft en studeert!
Toch denk ik dat je wel ieder verhaal bij het begin moet laten beginnen, vandaar dat er heus wel wat chronologie in valt te ontdekken:
Het was een mooi welkom toen ik op de dertiende van januari Zuid-Afrika betrad. Eerst liep ik tegen het altijd lachende gezicht van Gordon aan en vervolgens zat Jappie nog, ondanks het late uur op de avond, te wachten in de tuin van mijn nieuwe onderkomen voor de komende 6 maanden om mij welkom the heten. Het was wel gek om, na zo’n 12 uur vliegen, iemand die je zo goed kent uit een onbekend huis in een geheel onbekende omgeving te zien komen, alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld is. Na die nacht ff goed te hebben bijgekletst onder het genot van een glas whisky, kon het avontuur beginnen!
De eerste week werden we regelmatig in de collegezaal verwacht voor allerlei voorlichtingen over van alles en nog wat (denk aan “aids” en de “cultureshock”). Verder werd er door de international office wat activiteiten georganiseerd waarbij wij internationals wat dichter tot elkander konden komen, wat ook zo gebeurde. Zo waren er hier en daar braaien (SA BBQ’s), waar we overigens eerst uitvoerig college over hebben gehad, namelijk over de do’s en don’ts tijdens een braai (bekritiseer nooit de braaimaster, zeker niet als je een vrouw bent en helemaal niet als hij tevens de gastheer is) en de verdeling van mannen en vrouwen bij zo’n gelegenheid (vrouwen in de keuken bezig met de salade, mannen mompelend bij het vuur en het vlees). Verder waren er ook veel feestjes en als die er niet waren zorgden we er zelf wel voor één. En zo heb ik de eerste 8 dagen s’avonds vooral veel gesocialised met nieuwe mensen onder het genot van een drankje en een hapje. Zo herinner ik mij een braai met daarna een vette reggaeband die zeer was geslaagd en de eerste braai bij onszelf thuis met allemaal internationale studenten, waar tot mijn grote verbazing inderdaad de verdeling was als ons een paar dagen ervoor was voorgeschreven in de collegezaal. Of dit nu kwam doordat we allemaal zo goed hadden opgelet of dat dit nu eenmaal een grensoverschrijdend menselijk fenomeen betreft ben ik nog niet helemaal achter en laat ik daarom liever in het midden…
Het huis waar ik in woon is trouwens best chill. Het is behoorlijk groot maar bestaat vooral uit slaapkamers, in totaal woont hier dan ook 10 man. Op dit moment 9 internationals en 1 Z-Afrikaan die geloof ik expres tussen ons is geplaatst om wat internationale wijsheden op te doen. De rest van het gezelschap bestaat uit 5 Nederlanders, 3 Belgen (waarvan er van één nog niet helemaal is vastgesteld wat het nu eigenlijk is: naar gedrag en taal duidelijk een Belg, maar qua paspoort Nederlands, hij is er zelf geloof ik ook niet helemaal zeker van en het resultaat is dan ook dat hij nog wel eens van het ene kamp in het ander wordt geslingerd net hoe het de rest (niet hem) het best uitkomt), en een meisje uit Singapore en daarvan is het gelukkig wel duidelijk, dat is een Chinees. De lage landen zijn dus nogal oververtegenwoordigd en dat is in huis dus ook de voertaal. Dit gaat wel een beetje ten koste van de internationale dimensie, maar je doet er ook niet zo veel aan, er zitten hier in Stellenbosch over het algemeen nou eenmaal veel Nederlanders. Verder zitten er vooral veel Duitsers dus wat dat betreft had het allemaal veel erger gekund. Iedereen in huis kan het tot nu toe wel aardig met elkaar vinden, in het begin klitte het allemaal nog wel erg, maar iedereen gaat steeds meer zijn eigen weg. Jappie en ik redden en vermaken ons vooral door de rest van het huis regelmatig een beetje te stangen en in de zeik te nemen, het huishouden bestaat buiten ons dan ook bijna alleen uit vrouwen en Belgen, niet echt een opgave inderdaad, maar ook moeilijk te voorkomen… Zo hebben de Belgen al eens geloofd dat wij een auto huren voor 10 euro per maand en heb ik een avondje volgehouden dat er op mijn valentijnskaart stond dat ik vader wordt! Zo houd je je zelf weer een avondje bezig en is natuurlijk ook goed voor de sfeer in het huis!! In het eerste geval waren we alleen nog maar “paljassen” het laatste vonden ze echter oprecht moreel te ver gaan. Dus wat dat betreft mooi om te zien dat we zelfs in dit, op het eerste gezicht, wat uniforme gezelschap tegen bepaalde culturele barrières aanlopen!
Het huis blijkt wel een prima uitvalsbasis om wat dingen te doen, er is altijd wel iemand die niks te doen heeft als je een plan hebt of iemand met een plan als je je net dreigt te gaan vervelen. Buiten de mensen thuis zijn de andere internationale studenten ook wel degenen waar je het meest mee omgaat en die ik het meest tegenkom. Ook dit zijn voor het grootste deel wel Nederlanders. En verder wat Duitsers en Amerikanen. Niet echt heel Zuid-Afrikaans dus allemaal, maar wel gezellig, toch bekruipt mij wel eens het gevoel dat ik toch wel wat meer Zuid-Afrikanen zou willen meeten, maar dat is afgelopen week ook al wel aardig gebeurd, dus dreigt goed te komen, maar daarover straks meer!
Verder HEBBEN WE EEN ZWEMBAD! Maar dat wisten jullie waarschijnlijk al, maar toch, het kan niet vaak genoeg gezegd worden. Dit ZWEMBAD is gelegen in een mooie ruime tuin die overdag nogal wat zon ontvangt. Dus daar is het op al die bloedhete zomerdagen hier in Zuid-Afrika goed toeven! Ook s’avonds kun je er heerlijk zitten want ook de avonden zijn lekker warm. En zelfs s’nachts kun je het ZWEMBAD in! Ook al mag dat niet dronken en ook niet met glas, dat is wel het leukst! Heel af en toe valt er wel eens een regenbuitje (geen slachtoffer), maar dat mag geen naam hebben, het is hier vooral de zon die schijnt en soms ook zo warm dat het beter is om even binnen te schuilen tegen de stralen. Het mooiste van dit huis is dus wel duidelijk het ZWEMBAD, het één na mooiste (niet qua uiterlijk maar toch wel een beetje qua “schoonheid”) is de Zimbabwaanse Marble uitgesproken als mmrhrmlble. Zij is de droom van iedere student, zij is namelijk vijf dagen per week van half negen tot vijf aanwezig om onze troep achter onze kont op te ruimen! Zo kun je gewoon alles laten slingeren en wordt het vanzelf weer netjes afgewassen en opgeruimd, onze afwasmachine zou het niet beter kunnen doen! Je hoeft zo tenminste niet meer iedere keer van die afwasblokjes te kopen of je zorgen te maken dat er toch nog vetaanslag op de glazen zit, ook al heeft hij gedraaid (niks zo vervelend als die vetvlekken in je glas als je net zin hebt in een lekker glaasje sinaasappelsap of melk), of dat het toch nog een beetje nat of vochtig is… Nee alles staat schoon en droog in de kast klaar voor gebruik en dat allemaal dankzij onze Marble! Ook wordt iedere dag het gehele huis schoongemaakt inclusief toilet en badkamer. Dus iedere dag een lekker vrij en schoon aanrecht, geen onnodige spullen in de kamer, de tafel altijd netjes leeg en schoon, altijd een fris toilet, iedere week wordt je kamer schoongemaakt en als je het vraagt doet ze ook nog je was en vouwt ze het op als ze je een beetje mag (en volgens mij mag ze me, want ik heb iedere week een opgevouwen stapeltje! Behalve dan gister, maar ben er nog niet precies achter of dit echt iets te betekenen heeft…). Eens kijken of ze interesse heeft om op een Kasteel te wonen in Amsterdam (als zelfrespecterend Kasteel is het überhaupt al verwonderlijk dat daar nog geen schone Zimbabwaanse aan de slag is) wellicht moet er wel een immigratiehuwelijk geregeld worden maar ik ken wel prinsen die het daar allemaal niet zo nou mee nemen, dus dat zal toch moeten lukken! (wordt vervolgd).
Voor onze begrippen is het allemaal natuurlijk vrij belachelijk, maar zoals ze hier zeggen “this is Africa” arbeid kost hier bijna niets en dit soort dingen zijn hier dan ook wel vrij normaal. En dan vind ik, dan moet je ook niet al te moeilijk gaan doen maar lekker blenden met de cultuur! Die goedkope arbeid heeft ook zo zijn voordelen met hele andere aspecten van het leven, zoals bijvoorbeeld “tanken”. Je hoeft in dit land in principe niet uit je auto te komen om je auto vol te gooien, daar kan dus geen machine tegen op! Of wat hier bijvoorbeeld ook niet hoeft is bij de supermarkt je boodschappen zelf in een plastic tas stoppen, wat enorm veel tijd, stress en frustratie scheelt! De mooiste zijn echter wel de “parkeerwachters”, deze mannen staan overal waar maar een parkeervak geïdentificeerd kan worden, te wachten om je in of uit het vak te begeleiden. Zelfs als er op de gehele parkeerplaats geen enkele andere auto aanwezig is staan ze drukgebarend achter je auto om je op een veilige manier uit je parkeerplaats te krijgen. Echte toppers dus en die krijgen dan ook altijd een fikse fooi! De waarde van gewone mensenhanden wordt vaak onderschat en het zou goed zijn als er hier en daar in Nederland weer eens wat meer menselijkheid in het dagelijks leven wordt ingevoerd, wat meer menselijke maat! Dus niet alleen “meer handen aan het bed” maar ook “meer handen achter de rolband” en “meer handen aan de pomp”, misschien een nieuw goed initiatief voor de lokale D66! Wellicht kan er iets ingevoerd worden als de B. van den Berg-banen! Dat zou Nederland nodig hebben, in Zuid-Afrika werkt het in ieder geval super!
Maar ik ben hier natuurlijk niet gekomen om Nederland het juiste zetje in de goede richting te geven, nee ik ben hier natuurlijk vooral om te studeren! Laten we dat niet vergeten! Daar ben ik dan ook eind januari mee begonnen. Op zich hoef ik hier niet iets te volgen dat echt iets constructiefs toevoegt aan mijn studie, maar gaat het vooral om zelfontwikkeling, tenminste zo zie ik het graag. Ik volg daarom het vak introductie in de Filosofie, een vak over Truth Commissions (tik het is in op google of wikipedia, zo ingewikkeld is het niet), een vak over politieke conflicten en “Queer studies”. Dit laatst vak gaat zoals de titel al verraadt over Homo’s, Lesbisch en alles wat daar nog meer bij komt kijken (zoals travestieten). Dezen worden in dit vak bestudeerd in het kader van de film en literatuur. Het geeft best een komisch effect om het op academisch niveau hierover te hebben en het klasje waar ik het mee volg is dan ook wel veruit het meest aparte gezelschap van al mijn vakken, net als de docent die het geeft. Tot groot genoegen van de docent heb ik laatst twee keer het zinnetje “Queer fucks with gender” mogen voorlezen voor de klas en de tweede keer moest ik het een beetje kracht bijzetten, op zijn verzoek (“Ohw yes! Say that again Tom, but louder!!!”). Morgen gaan we Brokeback Mountain analyseren!
Het studeren gaat zo wel zijn gangetje, er hangt wel een relaxte sfeer. De universiteit is lekker om de hoek en zo is de collegezaal nooit meer dan 10 minuten lopen. Ik stap daar dus vijf minuten voor de les lekker in mijn korte broek en slippertjes heen! s’Middags meestal ff een dikke sandwich halen bij ons favoriete koffietentje en natuurlijk ook koffie want een goede grote bak kost hier slechts 75c!! Alleen daarom is het al een top Universiteit!
Met het “Afrikaans” krijg ik regelmatig te maken. Stellenbosch is één van de weinige uni’s waar ze officieel nog in deze taal lesgeven. Alleen het filosofie vak is bij mij half in het Afrikaans en half in het Engels en dat Afrikaanse deel is nog best goed te volgen zeker als zo’n docent voor een college zaal praat, als Afrikaners echter onderling zitten te praten is het al een heel stuk moeilijker te verstaan. Ze vinden het wel mooi dat je als Nederlander er wel wat van verstaat, af en toe kom je er wel eens één tegen die liever Afrikaans dan Engels met je praat, dat is dan wel weer een beetje te veel van het goede, maar zolang je maar een beetje “Joa Baia lekker!” blijft roepen kom je er meestal wel uit! (tip voor als je nog komt).
Maar eigenlijk ben ik hier natuurlijk niet vooral om te studeren maar natuurlijk vooral om lekker te SURFEN!!! En dat is ook gebeurd! De dag nadat ik aankwam ging er een Duitse net uit het huis weg en wilde nog van haar surfboard af, die ik toen snel van haar heb gestolen (ik bedoel natuurlijk overgenomen) en zo kon ik gelijk al de golven in en op! Maar nog niet helemaal want de zee is nu eenmaal niet op loopafstand, dus er moest eerst nog een auto gehuurd worden! Ook dat lukte een week later en nu heb ik samen met Jappie en Janna (een huisgenoot) voor de komende maanden een eigen auto! Dat is wel zeer relaxt zeker als je wilt gaan surfen! Wanneer we nu dus gaan surfen pakken we ons eigen gehuurde autootje, dat is wel zo makkelijk! Want daar hebben we hem immers ook in eerste instantie voor gehuurd: om lekker te gaan surfen! En dat doen we dus ook! Lekker surfen met ons eigen autootje! Niet met de auto natuurlijk, maar gewoon op het surfboard die ik van dat Duitse meisje had overgekocht. Maar die auto is wel nodig om überhaupt bij golven te komen waar ik dan met dat surfboard op zou willen surfen. Het strand is ongeveer een half uur rijden, dus reken maar uit, daar loop je niet zomaar heen, maar dat is dus ook gelukkig helemaal niet nodig nu we een gehuurde auto hebben. Zo één a twee keer per week rijden we zo toch wel met ons gehuurde autootje naar het strand van Strand om te gaan surfen. Dat surfen gaat trouwens wel al aardig, ik heb nu een kleiner bordje dan ik thuis heb maar na ff oefening gaat dat al best! En in die auto rijden gaat ook best!
Ik heb ook al een mooi surftripje gemaakt, met de “Stellenbosch Surf Society”. Met een stuk of twintig gasten (waaronder 3 chicks) gingen we voor een weekendje naar Stilbaai, 4 uur verderop langs de kust en kamperen op een camping in de duinen. Ik reed samen met nog een Nederlands meisje, mee met Chris in zijn dikke Toyota Hullux (een hele grote wagen op behoorlijk grote wielen met een hele grote laadbak). Deze jongen was pas 18, hij had wel een hoop praatjes, maar was wel een mooie en aardige gast, die ons graag van alles over (Zuid-) Afrika wou vertellen en het ons allemaal wou laten meemaken. Hij nam Elaine (dat Nederlandse meisje) en mij de rest van het weekend dan ook onder zijn hoede en ontpopte zich als ware reisleider. Dat was wel leuk want zo leerde ik weer eens wat over Zuid-Afrika en de Zuid-Afrikaners. De rest van het gezelschap waren ook allemaal Zuid-Afrikaners dus het was wel leuk om een beetje uit die internationale studenten sfeer te komen en eens een weekendje met deze gasten weg te gaan. Ze konden ook allemaal verdomd goed surfen, dus daar heb ik ook wel weer veel van opgestoken! Waar ik wel even aan moest wennen was dat ze al om 5 uur s’ochtends(!) opstonden voor de eerste surf, en ik dus twee dagen voor zessen in het water lag te paddelen, dat had ik me van te voren namelijk niet echt voorgesteld bij een chill surfweekendje, met chille surfdudes. Daar had ik me dus mooi in vergist want het surfen gaat bij die jongens voor alles, zelfs voor “chillheid”. Maar het mooie is dan wel dat wanneer je er genoeg van hebt het nog geen negen uur is en je dan nog lekker uitgebreid en met een voldaan gevoel kan gaan ontbijten. Ik denk dat ik nog nooit zo wakker ben geweest bij een ontbijt om negen uur!
Een opmerkelijke gebeurtenis nog tijdens dat weekend was een nachtelijke ontmoeting met een enorme slang op het strand die ik van een afstandje aan zag voor mijn hoopje kleren, na een nachtelijke duik in de zee. Zo ruim een meter ervoor zag ik gelukkig net op tijd wat het “hoopje” werkelijk was, namelijk een “hoopje slang” en heb ik wijselijk rechtsomkeert gemaakt en de slang gelaten voor wat het was, in plaats van het aan te trekken, en ben ik op zoek gegaan naar het ware hoopje. Verder zijn we nog met zijn allen vanaf een brug een rivier ingesprongen en hebben we nog maar eens een goede braai gehouden! Oftewel een geslaagd weekend!
Ieder weekend is er de afgelopen weken wel zo’n mooi tripje geweest, het surfweekend was het weekend twee weken geleden, het weekend daarvoor was ik naar het RAKKA festival. Een kleinschalig festival waar we op vrijdag met een hele bus internationale studenten heen gingen. Wij wisten niet echt wat we moesten verwachten (alles tussen lowlands en beekestijnpop) maar toen we daar aankwamen bleek het nog een stuk kleiner te zijn dan de laatste, deze eerste ietwat teleurstelling kwamen we echter al vrij gauw overheen toen we de muziek hoorden! Het was een akoestisch festival, en de bandjes die er speelden waren erg goed, veel bluesbandjes maar ook een aantal echte Afrikaanse (dus witte) bands die in het Afrikaans zongen! De kleinschaligheid was juist erg leuk en er hing een goede hippie sfeer! Het festivalletje bleek te worden georganiseerd voor en door de optredende bands, bedoeld voor elkaar en voor hun vrienden, er was wel wat vrije kaart verkoop, maar niet zo veel, dus het was wel bijzonder om mee te maken! Op een gegeven moment kwam ik er dan ook achter dat een groot deel van het publiek zelf even later op het podium stond te spelen! Je kon zo wel makkelijk met die gasten praten en feesten dus dat was wel mooi. De gehele zaterdag hebben we lekker in de zon gechilld (het was snikheet) in de rivier gezwommen, die daar langs stroomde en naar goede muziek geluisterd, van onder andere bands als “Zinkplaat” en “Baarmoedergevoel”! En s’nachts sliepen we op de aangrenzende camping en ik onder de sterren in de buitenlucht, want zoals ik al zei, in Zuid-Afrika is het warm zat!
Nu snap ik dat jullie ook wel graag willen weten wat ik het weekend dáárvoor heb gedaan, nou dat zal ik jullie vertellen: het weekend daarvoor was ik op mannenweekend naar Kaapstad! Althans, het gehele gezelschap bestond uit 6 mannen en dan is een mannenweekend zo van de grond. Dus veel eten op terrasjes en bier drinken in de zon. We hadden een hostel midden op Longstreet, dé partystreet van Capetown, veel verder dan dat zijn we ook niet gekomen. De eerste avond kwamen Jappie, Ralph en ik terecht in JO’Burg de negertent van Longstreet, je begrijpt dat wij vanwege ons wat bleke huidskleur even gek werden aangekeken, maar dit veranderde al snel toen we onze dansmoves showden! Als een stel ware Justin Timberlakes stonden we daar ten midden van de negers gecontroleerd los te gaan. Ik waande me weer even in het stadscafé van Haarlem! De volgende dag uiteraard een laat ontbijt en s’middags zaten we lekker in de PUALANER BIERGARTEN, zoals de echte mannelijke toerist in Kaapstad betaamt. s’Avonds hadden we nog iets moois, namelijk eten bij de Koert inclusief buikdansshow! Dit begon allemaal veelbelovend, we zaten gezellig op kussens op de grond om een ronde tafel, hadden net van een waterpijp genoten en het eten was erg lekker, toen een mooie buikdanseres verscheen en op ritmische wijze langs de tafels kwam dansen. Nog beter (nou niet echt beter maar wel hilarischer) werd het toen Ralph een doekje om werd gedaan en naar het midden werd gehaald om nog maar eens een paar van zijn onweerstaanbare dansmoves te showen, wat hij met veel overgave deed! Zoveel zelfs dat de buikdanseres in kwestie er een beetje bang van werd. Daarna ging het geheel echter al snel wat bergafwaarts toen een ietwat gezette dame haar rondingen liet dansen, toch was hier het artistieke en bewonderenswaardige nog wel van in te zien. Dit was echter geenszins meer het geval toen vervolgens een dikke Duitser (dit weten we niet honderd procent zeker, maar zo zag ie er wel uit! Hij was in ieder geval heel dik) in vol ornaat verscheen en zeer sensueel over de vloer begon te kruipen. De eetlust was zodoende gauw verdwenen. Maar gelukkig hadden wij net ons eten op en konden we snel vertrekken.
Wat ik nog niet heb verteld, maar nu wel ga doen, is dat ik tijdens die bewuste avond in JO’Burg mijn telefoon was kwijtgeraakt. Je snapt dat ik daar nogal van baalde, als je nagaat wat een juweeltje dat is. Gelukkig werd één van de gasten die mee was op de ochtend dat we weggingen gebeld door mijn telefoon, hij was dus terecht! Jahoe! Na meerdere malen te hebben teruggebeld kreeg ik eindelijk een vrouwelijke stem aan de telefoon, die geruststellende woorden tot mij sprak als: “your phone is with me, it is safe now!”, zodoende was ik in de zevende hemel. De volgende dag probeerde ik een afspraak met haar te maken om ergens te meeten, maar door haar wat zware “zwarte” accent kon ik er niet echt wijs uit worden. Uiteindelijk, na een paar keer bellen, waren we overeengekomen om op het vliegveld af te spreken, dat leek me ook wel een redelijk veilige locatie, want ik had natuurlijk geen idee wie of wat ik ging aantreffen. Jappie was zo aardig om mij in deze missie bij te staan, dus ff later waren we met zijn tweeën op weg, in ons gehuurde autootje, naar het vliegveld van Kaapstad. Op het vliegveld aangekomen zochten wij de terminals af, op zoek naar “home affairs”, waar ze volgens haar zou staan, maar volgens het plaatselijke personeel bestond dit helemaal niet of was het een paar jaar geleden al opgeheven. Ondertussen bleef zij mij maar bellen, op Jappie zijn telefoon (nou ja ze liet hem 1x overgaan en ik belde terug, later bleek waarom), ik heb haar wel twintig keer aan de telefoon gehad, waar ik bleef en waar ik was. Haar enige verstaanbare antwoord was: “NO MAAN, WHAT ARE YOU DOING?? I SAID HOME AFFAIRS!”. Dus daar werden we niet veel wijzer van… Uiteindelijk kregen we uitleg van het infopersoneel waar ze zou moeten staan, nadat die met haar hadden gepraat aan de telefoon. Die plek was echter van het normale vliegveld af, ergens bij een tankstation. Nu werd het toch wel een beetje link, want we hadden geen idee waar we terecht kwamen en het vliegveld is omgeven met townships. Dus niet echt een veilige omgeving, zeker niet als je de omgeving niet kent en wie weet waar we nu wel niet werden ingelokt! Maja voor zo’n mobiel moet je wat over hebben en we hadden er al zoveel moeite ingestopt, dus heldhaftig als we zijn besloten we het er toch maar op te wagen en zijn naar het tankstation gereden. Tot onze opluchting zagen we daar geen groep negers met machetes, maar twee jonge donkere vrouwen staan van niet veel ouder dan 19, één met een baby op der arm en zonder tanden en de ander met allemaal krassen en littekens op haar onderarm en een behoorlijk crackhoofd. Eentje had mijn mobiel in haar hand die ze me gewoon overhandigde. Na haar te hebben bedankt en nog een fiks vindersloon te hebben toegestopt, wilden ze nog een stukje meerijden, zodat ze niet zover terug hoefden te lopen. Om op zo’n moment hiermee in te stemmen moet je wel bijna “te goed zijn voor deze wereld” en wie daar nog aan zou twijfelen bij Jasper is bij deze overtuigd, want de man achter het stuur zette ze bijna zonder morren een stukje verder langs de weg af, zodat twee vrouwen en het prille jonge tere baby’tje alweer bijna thuis waren. Wat een mooi gebaar en wat een goedzak! De dames zeiden vriendelijk gedag en wij slaakten nog maar eens een zucht van verlichting. Geloof die onzin dus niet over moorden en overvallen, goudeerlijke mensen hier vooral in de townships! (Voor een alternatieve versie van dit en andere verhalen verwijs ik u naar jasperdebie.waarbenjij.nu, de waargetrouwheid kan ik hier echter niet van garanderen, maar dat kan hij van dit verhaal ook niet, uiteraard geldt wel dat eerst dit verhaal dient te worden uitgelezen, alvorens je je naar het alternatief mag begeven, maar dat spreekt voor zich).
Wat er nu waarschijnlijk was gebeurd (opmakend uit haar verhaal) is dat mijn mobiel door haar vriend uit mijn zak is gerold tijdens mijn moves in JO’burg. Hij was waarschijnlijk echter zo teleurgesteld over de buit, dat hij het aan haar had gegeven en zij (nadat ze al het beltegoed had opgebeld, en mijn achtergrondje had veranderd(!)) het toch wel lullig vond voor de eigenaar en het graag terug wou geven! Waarschijnlijk is mijn soort mobiel de enige die ooit vanuit een township toch weer eerlijk naar de rechtmatige eigenaar wordt teruggebracht, wat wellicht een wat twijfelachtige eer is, maar ik ben tevreden want hij is weer terug! En het was allemaal weer goed afgelopen. Dus iedereen kan me nog steeds bellen!! Of smse! Het nummer is trouwens +27716397020.
Dat je zo mensen van een township tegenkomt is hier vrij uniek, zeker natuurlijk op deze manier. Je kan hier makkelijk een halfjaar zitten zonder deze mensen ooit tegen het lijf te lopen. Wat dat betreft is Stellenbosch een grote witte bubbel en erg afgesloten van de armoede van de enorme townships die er omheen liggen. We rijden er wel eens langs op weg naar Kaapstad of het strand en dan zie je zo ver je kunt kijken kleine golfplaten hutjes, dat is een erg bizar gezicht en maakt wel indruk. Zoals je waarschijnlijk al weet is hier dan ook nog steeds een enorme ongelijkheid, maar het is wel echt bizar groot, het grootst in de wereld op het moment en dat is zelfs alleen maar gegroeid na de val van apartheid. Omdat ik toch iets meer wou meemaken dan deze bubbel en ik ook iets van de andere kant van Zuid-Afrika wou zien, heb ik me samen met Jappie aangemeld als vrijwilliger voor naschoolse activiteiten met kinderen van een basisschool in een township vlakbij. Om de kids te vermaken doen we iedere woensdagmiddag spelletjes op een groot grasveld en gaan we een beetje sporten etc. Het zijn superenthousiaste kinderen die constant rondrennen, elkaar lopen te klieren, willen duimpje worstelen (ik ben nog niet verslagen), op je nek springen en rondgedraaid willen worden. Ook zijn ze gek op zingen en dansen en bij de minst of geringste aanleiding doen ze dat dan ook met ze allen! Het grasveld verandert dan in één groot feest en als er dan nog één met een houten stok op een lege fles ritmisch begint mee te slaan klinkt gaat het helemaal los! Ongelooflijk hoe ritmisch die kinderen hier zijn! Wij klappen en dansen dan maar zo goed mogelijk mee...
Zo de laatste 7 weken beschouwend gaat het leven hier wel mooi en ik vermaak me prima! Ik kijk hier voorlopig in Zuid-Afrika nog wel mijn ogen uit, verwonderend over hetgeen ik in terechtgekomen ben. Er wordt wel al steeds meer duidelijk en ik voel me dan ook wel steeds meer thuis en op mijn gemak. Net alsof ik vanuit een holte naar buiten zit te staren en het gat voor me steeds groter wordt waardoor er steeds meer licht naar binnenkomt (en ik steeds meer naar buiten), er zo steeds meer helder wordt en je steeds duidelijker kan zien wat er zich eigenlijk allemaal om je heen afspeelt, tot het moment dat het gat zo groot is geworden dat je er vanzelf uitdondert en midden in het licht zit. Dan is het wel ff huilen geblazen, maar als het goed is lach je dan ook wel weer snel en is alles zo helder dat je niet beter weet en zit je overal midden in. Daar ben ik dus nog niet helemaal, maar dat gat begint te groeien (zeker 6 a 7 cm) en ik ben benieuwd wanneer ik eruit vlieg. Voorlopig zit ik echter nog wel vanuit mijn holte de boel in me op te nemen en gade te slaan en dat is al erg vermakelijk!
Ik moet wel zeggen dat ik jullie (en natuurlijk Liza vooral) wel af en toe mis! Maar dat kan ook niet anders, want als je weg bent merk je vaak pas goed hoe leuk het leven thuis wel niet is, en dat zit dus wel goed! Ik kom dus terug, maar voorlopig nog niet! Jullie mogen voorlopig natuurlijk wel allemaal naar mij toe komen!!! (stuur een smsje op bovenstaand nummer).
Ik hoop dat het in Nederland ook allemaal lekker gaat, laat wat horen want ik ben benieuwd!!

Dikke kus,
Tom


PS: Foto’s volgen en wellicht zelfs een filmpje!!!

Met HalloBuitenland.nl kun je Bas en Tom in Zuid-Afrika echt goedkoop bellen!